روز اول...
17 مهر(82) ساعت 4. با هزار ترس و اضطراب وارد شدم...چقد چهره ها آشنا هستن.........نه........ اینم که همون... بابا اینجا هم دست از سر ما بر نمیداری....بازم دردسر....
با پرس و جو گروه عمران رو پیدا میکنم.عجب شلوغه.(صد رحمت به صف شیر و اتوبوس.)
داخل میشم.دوباره دردسر .....شروع میشه.
یه ورقه رو امضا میکنم. منشی یه برنامه (واحدهایی که دانشگاه انتخاب کرده)میده دستم.
ساعت5:45 برنامه رو نگاه میکنم..معارف1 ساعت 6 ... به سرعت کلاس رو پیدا میکنم .گوشه ای رو پیدا میکنم و تک وتنها و ساکت میشینم... ساعت 6:30 یه دانشجو که ظاهراً سال بالاییه :
-جلسه اول!استادم که نیومده!؟ چرا نشستید.. بابا اینجا دبیرستان نیست.تا چند هفته هیچ خبری نیست...
دنبال دفتر آموزش میگردم...
-:تا اول هفته بعد کلاس ها تشکیل نمیشه.
...در راه خونه ... با خودم میگم.. بابا حق داشتن سرشون شلوغ بود. از اول هفته بعد همه چیز منظم میشه....

روز ثبت نام
تابستان سال 82 ،ساعت 4بعد از ظهر. تلفن زنگ میزنه.
الو...... یه صدای آشنا شروع به احوالپرسی میکنه.بعد« .... آقا تبریک میگم، قبول شدی رشته اولتون عمران بود ؟نه؟»_ بله «درسته تبریک میگم»
ساعت 7 my father از در اومد تو.میگم قبول شدم. از کجا میدونی .میگم ...... زنگ زد.آفرین مبارکت باشه.
5 مهر ساعت 2 ظهر دانشگاه آزاد .... .
چقدر آدم اینجاست.یه آقا بیرون میاد و میگه خانومایی که از صبح موندن برن و ثبت نام کنن.
1 ساعت بعد(ساعت 3) در باز میشه .ملتی که تا چند روز دیگه قرار دانشجو بشن سراسیمه شروع به دویدن میکنن.همراه my father به گوشه ای پناه میبریم و منتظر شنیدن صدای سوت خمپاره میمونیم تا همچون فیلم های دفاع مقدس،به روی زمین شیرجه بزنیم. اما نه خبری نیست....
ساعت 3:20 وارد سالن میشم. سر جای خودم میخکوب میشم.عجب صف های طولانی.....
ساعت حدوداً 4:30 به اول صف شماره 1 رسیدم....یه آقاهه میاد بعد از کلی داد و بیداد(انگار داره یه گله رو جمع میکنه)... شروع به حول دادن افراد به درون صف میکنه.آقا از مسولین هستن(اصلاً انتظار چنین بر خوردی رو نداشتم.)
.. خوان هفتم،همین که میام مدارکم رو تحویل بدم ...یه سری مدرک جلوی من ظاهر میشه.(مثل دنیای جادوویی هری پاتر) یه صدایی از پشت سر میگه آقای ...... سلام رسوندن و...... متصدی میگه:ما ارادت خاصی به ایشون داریم.
ساعت 7:30 دارم از دانشگاه بیرون میام.سوار ماشین میشم.با خودم فکر میکنم..وقتی وارد دانشگاه بشم دیگه از این مناظر نمیبینم.اما یه چیزی میگه«زهی خیال باطن»

نگاه بکن ببین اکنون چه کسی تنهاست،
نه من، نه تو،
آن سه مرد عاقل،
آن‌هایی که نصف دریا رو تصرف کردند.
باید این سوال رو از خودتون بپرسید،
که اکنون به کجا رسیدید؟!

حالا واقعا متاسف‌اند،
آن‌ها واقعا نمی‌دانستند.
وارد نمایشتان شدند،
همان‌هایی که همدیگر رو قضاوت می‌کردند و سعی می‌کردند اثری بجا بگذارند.
ولی آن‌ها نمی‌توانند از دست شما فرار کنند،
نمی‌توانند رهایی یابند،
حالا دیگر می‌دانند هیچ راه فراری نیست،
و برای آن‌چه که انجام دادند واقعا متاسفند،
آن‌ها سه مرد عاقل بودند که می‌خواستند کمی تفریح کنند.

«چه بسيارند كساني كه هميشه حرف مي زنند بي آنكه چيزي بگويند و چه كم اند كساني كه حرفي نمي زنند اما بسيار مي گويند.»
د.ع.ش